วันเสาร์ที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2556


เงื่อนไขของชีวิต

            ชีวิตของเราแต่ละคนต่างมีข้อจำกัดที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับหลายๆปัจจัยด้วยกัน ซึ่งปัจจัยต่างๆเหล่านี้ส่งผลต่อกการใช้ชีวิตของคนเราในปัจจุบัน และบางอย่างมีความจำเป็นและสำคัญมากต่อการดำรงชีวิตแลยก็ว่าได้ ซึ้งถ้าจะสังเกตุดูดีๆแล้วเงื่อนไขหรือข้อจำกัดต่างๆเหล่านี้แต่ละคนมีไม่เหมือนกัน บางคนมีมาก บางคนมีน้อย ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆที่เรามีอยู่ในขณะนั้น ดังนั้น ผมจึงขอเสนอมุมมองของผมเกี่ยวกับเรื่องเงื่อนไขของชีวิต ที่ส่งผลมาจากปัจจัยหลายๆปัจจัยรอบข้าง ซึ่งผมคิดว่า สิ่งต่างๆเหล่านี้ที่ทำให้ชีวิตของคนเราเกิดเงื่อนไขและข้อจำกัดต่างๆ ผมขอยกตัวอย่างเงื่อนไขสามประเด่นหลักๆที่ผมคิดว่าส่งผลต่อชีวิตของเรามากที่สุด


        ประเด่นเงื่อนไขแรก คือ เงิน เป็นสิ่งที่สังคมในปัจจุบันให้ความสำคัญ และเป็นสิ่งที่ทุกๆคนแสวงหาเพื่อที่จะได้นำมาซึ้งอำนาจเกียรติยศชื่อเสียงและอำนาจ ถ้าเราสังเกตุดูจะพบว่าเงินเป็นปัจจัยสำคัญ ในการใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่ทุกคนต่างต้องการ และยอมแรกมันมาครอบครองให้มากที่สุดเท่าที่มากได้ คนที่มีเงินก้จะมีโอกาสที่ดีๆมากกว่าคนที่มีเงินน้อย ตัวอย่าง เช่น เด็กจนๆคนหนึ่งมีพรสวรรค์ในด้านดนตรีแต่ขาดแคลนเงินในการซื้ออุปกรณ์หรือสถานที่เรียน ดั้งนั้น เงินจึงเป็นเงื่อนไขของเขาในการที่เขาจะไดพัฒนาศักยภาพของเราเองให้ดีมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงต้องเงินก่อนจึงจะสามารถกำจัดเงื่อนไขในชีวิตของเขาให้หมดไป  ซึ่งต่างจากคนที่มีฐานะดีมีเงินทองมากมายมักจะมีโอกาสมากว่าคนที่ยากจน ในเรื่องนี้เงินจึงไม่เป็นเงื่อนไขของชีวิตของเขา


           ประเด่นที่สอง คือ โอกาส เราทุกคนมีโอกาสไม่เหมือนกัน และโอกาสมักเข้ามาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว ถ้าเราไม่รีบจับมันไว้ มันก็อาจหลุดลอยไปและไม่หวนกลับมาอีก เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนและมักจะไม่มีบ่อยมากนักเป็นอีกเงื่อนไขอองชีวิตที่น่าสนใจอีกประเด่นหนึ่ง ตัวอย่าง เช่น มีคนอยู่สองคนไปสมัครงานซึ่งสองคนนี้มีความสามารถพอๆกัน และได้ไปสมัครงานที่เดียวกัน แต่ต่างช่วงเวลา คนแรกเข้ามาสมัครงานกับทางบริษัทแค่ก็ต้องกลับออกมาด้วยความผิดหวัง ส่วนคนที่สองก็เข้าไปหลังจากคนแรกออกมาไม่กี่นาที เมื่อเข้าไปเจอผู้จัดการบริษัท บังเอิญมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นประธานบริษัทโทรเข้ามา และแจ้งบอกว่าต้องการพนักงานเพิ่ม 1 ตำแหน่ง และพอดีที่คนที่สองเข้ามาสมัครงานตอนนั้นพอดีผู้จัดการจึงรับเขาเข้าทำงาน ถ้าเราดูดีๆเราจะเห็นว่าคนที่สมัครงานคนที่สองนั้นโชคดีกว่าคนแรก ต่างกันที่ช่วงเวลาเท่านั้นที่เขาเข้าไปสมัครงาน ดังนั้น โอกาส จึงเป็นสิ่งที่เป็นเงื่อนไขที่เราแต่ละคนไม่สามารถกำหนดได้


           ประเด่นสุดท้ายที่อยากจะนำเสนอ คือ เวลา ผมเชื่อว่าเป็นเงื่อนไขที่ทุกคนต้องมีแน่นอน อันที่จริงแล้วทุกคนมีเวลาเท่ากันหมด แต่ดูเหมือนว่าบางครั้งเวลาที่เรามีนั้นอาจไม่เพียงพอกับความต้องการของเรา และนี้เองผมคิดว่าน่าจะเป็นเงื่อนไขชีวิตที่สำคัญของเราทุกคน ถ้าจะพูดถึงเรื่องของเวลาดีๆแล้วจะเห็นว่าเราทุกคนต่างให้เวลาต่างกันไปคนละแบบ บางคนใช้เวลาทุกนาทีอย่างมีคุณค่า บางคนปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ความหมาย ซึ่งถามว่าถ้าเที่ยบกับผู้ป่อยที่กำลังรอเวลาที่ต้องจากโลกนี้ไปเวลาคงมีค่าอย่างมาก ใครก็ไม่สามารถที่จะซื้อเวลาให้มีชีวิตอยู่ต่อในโลกนี้ได้แม้ชั่วโมงเดียว บางคนอาจจะวางแผนทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างไว้แต่แล้วก็ไม่ได้ทำ ดูเหมือนว่าชีวิตเราแต่ละคนเหมือนมีผู้กำหนดชะตาชีวิตของเราไว้ ซึ่งเราไม่สามารถที่จะไปแก้ไขหรือทำบางอย่างให้เป็นดังที่เราต้องการได้ เวลาจึงเป็นเงื่อนไขที่เราไม่สามารถควบคุมและทำให้เป็นดังใจเราต้องการ


             สรุป เงื่อนไขต่างๆที่ผมเสนอให้เห็นประเด็นข้างต้นนี้อาจจะไม่ครอบคลุมทั้งหมดทุกอย่าง แต่ผมิดว่ามันเป็นเสมือนเงื่อนไขหลักๆที่เรามักพบเจออยู่เสมอๆ และหลายๆครั้งเราก็มักจะหาวิธีการที่จะแก้ไขหรือเอาชนะมันให้ได้ แต่สุดท้ายแล้วเราก็ต้องยอมแพ้กับสิ่งที่เรานั้นไม่สามารถเอชนะได้นั้นก็คือ เวลาของเราแต่ละคนที่เรามีดูเหมือนจะเท่ากัน แต่ที่จริงไม่เท่ากัน เพราะว่าเราไม่สามารถร่วงรู้ถึงวันเวลาที่เราจะต้องจบลงและจากโลกนี้ไป ผู้คนส่วนมากแสวงหาสิ่งที่จะทำให้ตนเองเเข็งแรงและอายุยืน ซึ่งบางคนก็ประสบผลสำเร็จ และบางคนก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ดังนั้น จงใช้เวลาและโอกาสที่เหลื่ออยู่ให้ดีที่สุดและจงมีความหวังอยู่เสมอ

วันศุกร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556

เรื่องเล่าจากความทรงจำ

    "ตราบจนวันนั้น "

                        "จนถึงวันนี้"


   ผมยังจำได้ถึงช่วงเวลาที่ผมอยู่ที่บ้านเณรเล็กยอแซฟ หลังจากการใช้ชีวิตสามเณรตามตารางเวลามาตลอดทั้งวันแล้ว ช่วงเวลาค่ำก่อนจะพักผ่อนคลายความเมื่อยล้าของวันผมจะใช้ช่วงเวลาก่อนการหลับนอน สวดภาวนาขอบคุณพระ สำหรับพระคุณและพระพรที่พระเจ้าประทานให้กับผม และภาวนาขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองผมให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อย่างสดชื่น เพื่อรับใช้พระองค์และเพื่อนพี่น้อง นี้คือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำก่อนการพักผ่อนหลับนอนในแต่ละวัน ผมรู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความหวัง และความไว้ใจในพระเจ้า ระหว่างผมกับพระองค์จริง ในบรรยากาศของความเงียบสงป และมืดสนิท


      แต่ในความมืดสนิทนั้น เมื่อมองออกไปที่นอกหน้าต่างยังคงมีแสงเล็กอยู่ดวงหนึ่ง ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดเจน เป็นรูปเครื่องหมายกางเขนสีฟ้า ซึ่งที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ตั้งของ "บ้านเณรใหญ่แสงธรรม" ดังนั้นทุกๆคืนเวลาที่ผมสวดภาวนาผมก็จะมองออกไปที่นอกหน้าต่างและมองดูสัญลักษณ์กางเขนนั้น โดยมีความหวังในใจลึกๆว่า ซักวันหนึ่งเราจะต้องไปอยู่สถานที่นั้นให้ได้ ซึ่งตอนนั้นบอกตรงๆว่า อาจจะดูเป็นไปไม่ได้เลย อาจเป็นเพราะเวลาที่เนินนานจนเกินความคิดที่ทำให้ได้ดังหวัง

    ชีวิตและวันเวลาไม่เคยหยุดหมุน มันคงดำเนินไปเรื่อยๆตามกาลเวลา หลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามาและผ่านไป คงเหลือไว้แต่ความทรงจำ อาจจะร้ายบ้างจะดีบ้างเป็นประสบการณ์ของชีวิตให้พร้อมที่จะเผชิญไปในวันข้างหน้า แต่ความทรงจำที่มียังคงก้องดังอยู่ในจิตใจ เมื่อเราได้พบเจอ หรือมองเห็นสถานที่ที่เรามีความประทับใจหรือผูกพันธ์ ความรู้สึกดีๆต่างๆมันก็หลั่งออกมาเป็นความสุขในจิตใจของเรา ทำให้หวนคิดไปถึงเหตุการณ์นั้นในอดีตอีกครั้ง

     ช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านเณรเล็กยอแซฟนั้น อาจจะดูเหมื่อนเป็นช่วงเวลาที่ยามไกลมากสำหรับผม แต่ยิ่งไกลก็เหมือนไกล้ เพราะวันนี้ผมได้มาใช้ชีวิตฝึกอบรมอยู่ในบ้านเณรใหญ่แสงธรรม ที่ครั้งหนึ่งผมมีความฝันและหวังว่าจะได้มาอยู่ในบ้านอบรมหลังนี้ เมื่อผมคิดย้อนไปถึงอดีตที่ผ่านมา ทำให้ผมเห็นถึงพระพรที่พระได้ประทานให้กับชีวิตของผม ผมยังจำข้อความในพระคัมภีร์ตอนหนึ่งที่บอกไว้ว่า "พระพรมีเพียงพอสำหรับทุกคน" แสดงถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อเราทุกคนจริงๆผมสัมผัสของความรักนี้ที่พระองค์ประทานให้กับผม ผ่าท่างบุคคล เหตุการณ์ และช่วงเวลาต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม ตั้งแต่วันที่ผมรับศีลล้างบาป และติดตามพระองค์


   จากวันนั้นถึงวันนี้เวลาผ่านไป 10 ปี ชีวิตเมื่อมามองดูชีวิตมันช่างเร็วกว่าที่เราคิดไว้ในอดีต หลายครั้งไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะได้มาอยู่ในบ้านแสงธรรมหลังนี้ เมื่อผมมองดูยอดกางเขนของวัดทุกครั้ง ทำให้นึกถึงช่วงเวลา ตอนที่อยู่ที่บ้านเณรเล็กขณะเวลาที่ผมสวดภาวนาก่อนเข้านอนทุกครั้ง ผมจึงบอกว่าสถานที่ที่เราประทับใจหรือมีความผูกพันธ์มักจะส่งผลต่อความรู้สึกของเราทุกครั้งเมื่อพบเจอ ถึงแม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมานานแค่ไหนก็ตามสิ่งเหล่านั้นยังคงส่งผลอยู่เสมอ


     ประวัติศาสตร์ชีวิตเราแต่ละคน สิ่งที่ผ่านเข้ามา เหตุการณ์ต่างๆของชีวิต ยังคงส่งผลมาถึงปัจจุบันของชีวิตของเราเสมอๆ เป็นสิ่งที่มีคุณค่า และเป็นเหมือนพลังขับเคลื่อนของชีวิตให้มีความหวังเพื่อที่จะได้ก้าวไปให้ถึงจุดหมายนั้น บางครั้งอาจดูเป็นไปไม่ได้ แต่สิ่งสุดท้ายคือฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับพระองค์ อาจจะเหนื่อยบ้างท้อแท้บางเราก็พักอยู่ในพระองค์ ขอพระองค์ทรงเติมเต็มชีวิตของเราในสิ่งที่ขาดหายไป และทำให้เรามีกำลังใจลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ในเวลาที่เรารู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เคียงข้างเรา ให้เรามองดูเงาตัวเองและจงรู้ว่าพระองค์อยู่กับเราตลอดเวลาเหมือนเงาที่ตามเราไปในทุกๆที่ ไม่ว่าเราจะกยู่ไหนก็ตาม

  สุดท้ายนี้ ขอบคุณพระองค์สำหรับเวลาที่ผ่านมาที่พระองค์ประทานให้กับผม ขอบคุณสำหรับพระพรและพระหรรษทานมากมายที่มอบให้ ขอบคุณที่พระองค์เรียกผมให้มีกระแสเรียกในการจะเป็นพระสงฆ์ผู้รับใช้ของพระองค์ในวันข้างหน้าสิ่งต่างๆเหล่านี้ผมเชื่อในความรักของพระองค์ที่มีต่อผมมาตลอดชีวิตและจะคงดำรงอยู่เรื่อยไปจนกว่าชีวิตนี้จะจบลง สิ่งที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันได้คือ ความหวัง ที่ทำให้ชีวิตของผมต้องก้าวเดินต่อไปถึงแม้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรนั้นเราไม่อาจร่วงรู้ได้แต่สุดท้ายขอให้เรามีความหวังก็ทำให้เราสามารถอยู่ได้อย่างมีชีวิตชีวาและมีความสุขแล้วและที่เหลือพระองค์จะทรงจัดสรรสิ่งต่างๆให้กับเราเองขอเพียงเรามีความเชื่อ ความหวัง และความไว้ใจในพระองค์เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว.

วันพฤหัสบดีที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2556

คุณค่าของเวลา


       

      คนเราเกิดมาอาจจะไม่มีความเท่าเทียมกันในหลาย ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นฐานะความเป็นอยู่ โอกาสในชีวิต ตลอดจนรูปร่างลักษณะบุคลิกภาพเฉพาะตน แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนได้เท่าเทียมกัน คือ เวลา ปัญหาอยู่ที่ว่าใครจะตระหนักถึงคุณค่า ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุด มีประสิทธิภาพมากที่สุด ถ้าคิดอายุความสามารถของร่างกายที่ 60 ปี ซึ่งเป็นอายุที่ต้องเกษียณอายุตัวเองจากการทำงาน ถ้าเราเริ่มทำงานที่อายุ 21 ปี คนเราจะมีเวลาทำงานประมาณ 14,600 วัน หรือ 2,080 สัปดาห์ และถ้าเราใช้เวลาพักผ่อนไป 1/3 ของวัน (8 ชั่วโมง/วัน) ในระยะเวลา 40 ปี เราจะใช้เวลาพักผ่อนไปถึง 4,867 วัน เหลือเวลาทำสิ่งต่าง ๆ เพียง 9,733 วัน


         คนเราไม่ได้คิดว่าสักวันหนึ่ง ชีวิตจะสิ้นสุดลง จึงปล่อยโอกาสดีๆให้ผ่านไปอย่างน่าเสียดาย ในวัยหนุ่มสาวที่แข็งแรงกลับปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์ ในเวลาเรียนที่มีค่าอย่างมากกับอนาคตของตนเอง กลับมองออกไปนอกหน้าต่าง ในช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การพักผ่อน กลับเที่ยวเตร่จนดึกดื่น หรือดื่มจนเมามาย แล้วตื่นขึ้นมาปวดหัวหรือตื่นสายในวันรุ่งขึ้นหมดแรงที่จะคิดสร้างสรรค์ผลงานจวบจนแก่ชรา อายุมากขึ้น ภาพอดีตความหลังที่ผ่านมาย้อนให้คิดคำนึงแม้จะพยายามไขว่คว้า กาลเวลาที่ผ่านไปก็ไม่อาจหวนคืน

        คนเราเกิดมาทุกคนกำลังเดินทางไปสู่จุดสุดท้ายของชีวิต นั่นคือจะต้องจากโลกนี้ไปอย่างแน่นอน จะเร็วหรือช้าเท่านั้น ไม่มีใครหนีพ้นกฎของธรรมชาติข้อนี้ไปได้ คนเราเมื่อเกิดมาแล้ว ก็จะเจริญเติบโตไปตามช่วงวัยต่าง ๆ ในขณะที่อายุเริ่มจะมากขึ้น ความแข็งแรง และความสามารถทางด้านร่างกายก็เริ่มลดลง โรคภัยไข้เจ็บก็จะมาเยี่ยมเยียน เป็นช่วงของชีวิต ที่ทุกคนจะต้องประสบพบเจอหากมีชีวิตยืนยาวแต่ก็ใช่ว่าทุกคนที่เกิดจะมีชีวิตยืนยาวเท่ากันทุกคน หลายคนต้องจากไปก่อนวัยอันควร แม้ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็ไม่สามารถที่จะร้องขอได้ เวลาจึงเป็นสิ่งสำคัญในชีวิต เวลาที่ผ่านไปหรือสูญเสียไป จะสูญเสียตลอดกาล เพราะฉะนั้นจงใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุด อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไม่เกิดอะไรขึ้นมาเลย 

          สุดท้ายนี้ผมขอฝากบทกลอนที่เกี่ยวกับช่วงเวลาที่มีค่า  ชื่อบทกลอน  พรุ่งนี้...เวลาไม่หวนคืน 
ผู้แต่ง: ทำมะดา

                                            เวลาและวารี                  ไม่ยินดีจะคอยใคร
                                      ทุกยามข้ามเราไป                กำหนดไว้เป็นประจำ

                                        บางสิ่งและบางอย่าง          อยู่ระหว่างการกระทำ
                                     แม้ยากต้องตรากตรำ             เพียงสู้ไหวในใจตน

                                          อยู่กับกาลเวลา                 ย่อมรู้ค่าทุกแห่งหน
                                       วันเปลี่ยนอาจเวียนวน         อย่าคอยจนพ้นเส้นทาง

                                        ผลัดวันประกันพรุ่ง           ยิ่งหมายมุ่งยิ่งออกห่าง
                                  คลาดเคลื่อนจนเลือนลาง        ไม่อาจตามกลับคืนมา

                                          เวลาล่วงไปแล้ว                คงไร้แววจะตามหา
                                      พรุ่งนี้ชี้ชะตา                       จะหลบหน้าหรือท้าทาย

                                        ต่อสู้วันพรุ่งนี้                    อาจจะมีที่เสียหาย
                                      ดีกว่าต้องเปล่าดาย               เมื่อสุดท้ายหลุดหายไป.