เรื่องเล่าจากความทรงจำ

    "ตราบจนวันนั้น "

                        "จนถึงวันนี้"

   ผมยังจำได้ถึงช่วงเวลาที่ผมอยู่ที่บ้านเณรเล็กยอแซฟ หลังจากการใช้ชีวิตสามเณรตามตารางเวลามาตลอดทั้งวันแล้ว ช่วงเวลาค่ำก่อนจะพักผ่อนคลายความเมื่อยล้าของวันผมจะใช้ช่วงเวลาก่อนการหลับนอน สวดภาวนาขอบคุณพระ สำหรับพระคุณและพระพรที่พระเจ้าประทานให้กับผม และภาวนาขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองผมให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อย่างสดชื่น เพื่อรับใช้พระองค์และเพื่อนพี่น้อง นี้คือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำก่อนการพักผ่อนหลับนอนในแต่ละวัน ผมรู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความหวัง และความไว้ใจในพระเจ้า ระหว่างผมกับพระองค์จริง ในบรรยากาศของความเงียบสงป และมืดสนิท

      แต่ในความมืดสนิทนั้น เมื่อมองออกไปที่นอกหน้าต่างยังคงมีแสงเล็กอยู่ดวงหนึ่ง ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดเจน เป็นรูปเครื่องหมายกางเขนสีฟ้า ซึ่งที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ตั้งของ "บ้านเณรใหญ่แสงธรรม" ดังนั้นทุกๆคืนเวลาที่ผมสวดภาวนาผมก็จะมองออกไปที่นอกหน้าต่างและมองดูสัญลักษณ์กางเขนนั้น โดยมีความหวังในใจลึกๆว่า ซักวันหนึ่งเราจะต้องไปอยู่สถานที่นั้นให้ได้ ซึ่งตอนนั้นบอกตรงๆว่า อาจจะดูเป็นไปไม่ได้เลย อาจเป็นเพราะเวลาที่เนินนานจนเกินความคิดที่ทำให้ได้ดังหวัง

    ชีวิตและวันเวลาไม่เคยหยุดหมุน มันคงดำเนินไปเรื่อยๆตามกาลเวลา หลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามาและผ่านไป คงเหลือไว้แต่ความทรงจำ อาจจะร้ายบ้างจะดีบ้างเป็นประสบการณ์ของชีวิตให้พร้อมที่จะเผชิญไปในวันข้างหน้า แต่ความทรงจำที่มียังคงก้องดังอยู่ในจิตใจ เมื่อเราได้พบเจอ หรือมองเห็นสถานที่ที่เรามีความประทับใจหรือผูกพันธ์ ความรู้สึกดีๆต่างๆมันก็หลั่งออกมาเป็นความสุขในจิตใจของเรา ทำให้หวนคิดไปถึงเหตุการณ์นั้นในอดีตอีกครั้ง

     ช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านเณรเล็กยอแซฟนั้น อาจจะดูเหมื่อนเป็นช่วงเวลาที่ยามไกลมากสำหรับผม แต่ยิ่งไกลก็เหมือนไกล้ เพราะวันนี้ผมได้มาใช้ชีวิตฝึกอบรมอยู่ในบ้านเณรใหญ่แสงธรรม ที่ครั้งหนึ่งผมมีความฝันและหวังว่าจะได้มาอยู่ในบ้านอบรมหลังนี้ เมื่อผมคิดย้อนไปถึงอดีตที่ผ่านมา ทำให้ผมเห็นถึงพระพรที่พระได้ประทานให้กับชีวิตของผม ผมยังจำข้อความในพระคัมภีร์ตอนหนึ่งที่บอกไว้ว่า "พระพรมีเพียงพอสำหรับทุกคน" แสดงถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อเราทุกคนจริงๆผมสัมผัสของความรักนี้ที่พระองค์ประทานให้กับผม ผ่าท่างบุคคล เหตุการณ์ และช่วงเวลาต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม ตั้งแต่วันที่ผมรับศีลล้างบาป และติดตามพระองค์

   จากวันนั้นถึงวันนี้เวลาผ่านไป 10 ปี ชีวิตเมื่อมามองดูชีวิตมันช่างเร็วกว่าที่เราคิดไว้ในอดีต หลายครั้งไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะได้มาอยู่ในบ้านแสงธรรมหลังนี้ เมื่อผมมองดูยอดกางเขนของวัดทุกครั้ง ทำให้นึกถึงช่วงเวลา ตอนที่อยู่ที่บ้านเณรเล็กขณะเวลาที่ผมสวดภาวนาก่อนเข้านอนทุกครั้ง ผมจึงบอกว่าสถานที่ที่เราประทับใจหรือมีความผูกพันธ์มักจะส่งผลต่อความรู้สึกของเราทุกครั้งเมื่อพบเจอ ถึงแม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมานานแค่ไหนก็ตามสิ่งเหล่านั้นยังคงส่งผลอยู่เสมอ

     ประวัติศาสตร์ชีวิตเราแต่ละคน สิ่งที่ผ่านเข้ามา เหตุการณ์ต่างๆของชีวิต ยังคงส่งผลมาถึงปัจจุบันของชีวิตของเราเสมอๆ เป็นสิ่งที่มีคุณค่า และเป็นเหมือนพลังขับเคลื่อนของชีวิตให้มีความหวังเพื่อที่จะได้ก้าวไปให้ถึงจุดหมายนั้น บางครั้งอาจดูเป็นไปไม่ได้ แต่สิ่งสุดท้ายคือฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับพระองค์ อาจจะเหนื่อยบ้างท้อแท้บางเราก็พักอยู่ในพระองค์ ขอพระองค์ทรงเติมเต็มชีวิตของเราในสิ่งที่ขาดหายไป และทำให้เรามีกำลังใจลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ในเวลาที่เรารู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เคียงข้างเรา ให้เรามองดูเงาตัวเองและจงรู้ว่าพระองค์อยู่กับเราตลอดเวลาเหมือนเงาที่ตามเราไปในทุกๆที่ ไม่ว่าเราจะกยู่ไหนก็ตาม

  สุดท้ายนี้ ขอบคุณพระองค์สำหรับเวลาที่ผ่านมาที่พระองค์ประทานให้กับผม ขอบคุณสำหรับพระพรและพระหรรษทานมากมายที่มอบให้ ขอบคุณที่พระองค์เรียกผมให้มีกระแสเรียกในการจะเป็นพระสงฆ์ผู้รับใช้ของพระองค์ในวันข้างหน้าสิ่งต่างๆเหล่านี้ผมเชื่อในความรักของพระองค์ที่มีต่อผมมาตลอดชีวิตและจะคงดำรงอยู่เรื่อยไปจนกว่าชีวิตนี้จะจบลง สิ่งที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันได้คือ ความหวัง ที่ทำให้ชีวิตของผมต้องก้าวเดินต่อไปถึงแม้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรนั้นเราไม่อาจร่วงรู้ได้แต่สุดท้ายขอให้เรามีความหวังก็ทำให้เราสามารถอยู่ได้อย่างมีชีวิตชีวาและมีความสุขแล้วและที่เหลือพระองค์จะทรงจัดสรรสิ่งต่างๆให้กับเราเองขอเพียงเรามีความเชื่อ ความหวัง และความไว้ใจในพระองค์เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว.